Oko jest skomplikowanym i doskonałym za razem układem optycznym. Rejestruje obrazy z otaczającego nas świata i za pośrednictwem nerwu wzrokowego przesyła je do mózgu, w którym powstają wrażenia wzrokowe.

Oko wypełnia tzw. ciałko szkliste, które będąc pod ciśnieniem pozwala utrzymać kulisty kształt oka. Poruszanie okiem umożliwiają ruchy mięśni ocznych.

Przednia, przezroczysta część gałki ocznej to rogówka. Przez nią wpada do oka światło. Tęczówka, natomiast kurcząc się i rozkurczając ogranicza ilość światła wpadającego do oka przez źrenicę.

Dalej promienie świetlne trafiają na soczewkę, która ma kształt dysku zawieszonego w płaszczyźnie pionowej oka, aż w końcu do siatkówki, która odbiera wszelkie sygnały świetlne i przekazuje je do mózgu w postaci impulsów nerwowych.

Dzięki temu, że soczewka może się stawać wypukła lub płaska możemy ostro widzieć przedmioty z różnej odległości. Zdolność ogniskowania na siatkówce przedmiotów znajdujących się w różnych odległościach nazywamy akomodacją.

Obraz przechodząc przez soczewkę zostaje obrócony o 180 stopni i taki trafia na siatkówkę, dlatego mózg musi taki obraz „przestawić”.

Bardzo ważną rolę w procesie widzenia pełni plamka żółta, najbardziej czuła część siatkówki. Jest to miejsce największego skupienia czopków – komórek światłoczułych. Jej kolor wiąże się z obecnością żółtych barwników luteiny i zeaksantyny.

Schorzenia, które prowadzą do uszkodzenia siatkówki w rejonie plamki żółtej powodują ubytki w polu widzenia, zniekształcenia obrazu, zaburzenia widzenia barw, czy obniżenie centralnej ostrości wzroku.

Jednym z nich zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem, inaczej AMD (ang. Age-Related Macular Degeneration)